The Peanut Family มิสเตอร์ถั่วกับครอบครัวสุขสันต์

อารมณ์แบบเดียวกับหนีแม่มาหน้าไมค์ของรายการเพลงตอนดึกๆ ขอหนีข้อสอบมาแต่งฟิคหน่อย (ว่ากันว่าคนบ้ามักจะหลีกหนีความเป็นจริง กร๊าก)

ยังสอบไม่เสร็จเลยค่ะ แต่ไม่ไหวแล้ว ไม่อยากอ่านหนังสือเลยสักนิด แถมอย่างที่ใครหลายๆ คน (เพื่อนเราเองแหละ) เคยว่าไว้ว่า พล็อตฟิคมักจะมาตอนช่วงสอบ ยิ่งสอบไล่ยิ่งใช่เลย อาการหนีความจริงรอบสอง ฮา =>w<=

ฟิครีบอร์นเรื่องนี้ได้แรงบันดารใจจากผู้แต่งฟิคในบอร์ดรีบอร์นทั้งหลาย โดยเฉพาะคุณ Yoke ที่แต่งคู่ 1827 ได้น่าจิ้นมาก คึกช่วงสอบ ขอเราแต่งมั่ง เปลี่ยนบรรยากาศหน่อย ทุกทีใช้แต่มุคุคุงเป็นตัวเอก เรื่องราวของเค้ามันหนักๆ อย่างที่คุณ Ruk21us ว่า เปลี่ยนๆ คราวนี้เป็นทีของ ฮิบะสึนะค่า \\^O^//

ตอนแรกกะว่าจะแต่งเป็นตอนเดียวจบ แต่ดูแล้วสีท่าจะยาวเกิน แถมเหมือนจะจบในตอนได้ด้วย ก็ขอเอามาลงเป็นช่วงๆ ละกันนะ (ใครอย่าเล่นมุกหลินฮุ่ยแถวนี้นะ ขอเพื่อนเราคนเดียวพอแล้ว =_=")

คู่น่าจะเป็น 1827 ถ้าที่คิดไว้ไม่ผิดนา

************************************

Under Your Cover: chapter 1

มนุษย์...ไม่สามารถได้อะไรมาโดยไม่สูญเสียสิ่งใดไปเลย
การที่จะได้อะไรมานั้น
จำเป็นต้องจ่าย สิ่งที่มีค่าเท่าเทียมกัน ออกไป
นี่ก็คือ กฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
ซึ่งเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่า...มันเป็นสัจจะของโลก

ทำไมจู่ๆ ถึงได้พูดถึงกฎนี้ขึ้นมาน่ะหรือ

เรื่องมันมีอยู่ว่า

เย็นวันหนึ่ง ซึ่งก็น่าจะเป็นตอนเย็นที่เหมือนวันอื่นๆ

เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียน เก้าอี้ครูดพื้นดังครืดคราดก้องทั่วทั้งห้อง นักเรียนแต่ละคนต่างลุกขึ้นบิดตัวปลดปล่อยอาการเมื่อยขบที่ต้องทนนั่งเงียบๆ ติดต่อกันเป็นเวลานาน เสียงพูดคุยจอแจผลุบโผล่ตามมุมโน้นมุมนี้ สองเสียงท่ามกลางความวุ่นวายย่อมๆ นั้นก้าวหาสึนะโยชิผู้กำลังเอื่อยเฉื่อยเก็บของอย่างคุ้นชิน

รุ่นที่สิบคร้าบ เลิกเรียนแล้ว กลับกันดีกว่าครับ โกคุเดระหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส แม้วิชาเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเขา แต่การได้อยู่ใกล้ชิดคอยรับใช้รุ่นที่สิบที่เคารพนับถือทำให้อารมณ์หน่ายเหนื่อยที่มีมาหายหมดเป็นปลิดทิ้ง

อื้อ คอยเดี๋ยวนะ

งาย สึนะ ทำหน้าตาง่วงนอนเหมือนเพิ่งตื่นเลยนี่

หน้าตานายต่างหาก รอยน้ำลายเปื้อนแก้มซ้ายแน่ะ

โกคุเดระว่า พลางชี้ไปที่จุดที่เขากล่าวหาว่ามีคราบน้ำลายอยู่ ยามาโมโตะหัวเราะเขินๆ พยายามใช้แขนเสื้อเช็ดรอยที่ว่าออก สึนะโยชินั่งดูเพื่อนทั้งสองคนโต้คารมกันด้วยรอยยิ้ม

ใช่ มันก็เหมือนตอนเย็นหลังเลิกเรียนเช่นทุกที

ถ้าไม่นับว่า...

แรมโบ้ที่บังเอิญ (?) ตามสึนะมาถึงโรงเรียนเกิดร้องไห้งอแงเพราะถูกนักเรียนชายสองสามคนแถวนั้นล้อเรื่องทรงผมแอฟโฟร่สุดหรูของเขา เจ้าหนูพยายามโต้ตอบด้วยคำพูดแต่ก็จนปัญญาจะทำให้เจ้าพวกนั้นสำนึกว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร เสียงหัวเราะล้อเลียนบวกเสียงร้องไห้ค่อยๆ ดังขึ้นๆ จนในที่สุดนักเรียนแทบทั้งชั้นต่างออกมามุงดู รวมถึงคณะกรรมการรักษาระเบียบที่ออกมาควบคุมความสงบเรียบร้อยตามหน้าที่

เรื่องราวทุกอย่างควรจบลงด้วยดี นักเรียนชายพวกนั้นรีบเผ่นทันทีที่เห็นเครื่องแบบสีดำในระยะสายตา แรมโบ้ก็ควรจะกลับไปอยู่ในความดูแลของสึนะและเลิกร้องไห้

แต่อย่างว่า ดวงแสนซวยของว่าที่หัวหน้าวองโกเลแฟมิลี่รุ่นที่สิบย่อมสำแดงเดชขึ้นมาในวันดีๆ โดยไม่ต้องมีใครร้องขอ

เจ้าหนูเสื้อลายวัวเจ็บใจความไร้ความสามารถของตนเอง คว้าน้อยหน่าขนาดเหมาะมือเขวี้ยงใส่คู่กรณีระยะเผาขนหมายแก้แค้นและเรียกศักดิ์ศรีของตนกลับคืนก่อนจะมีใครไหวตัวทัน ทั้งแสงและเสียงยิ่งกว่าหลุดมาจากโรงภาพยนตร์ รัศมีระเบิดกินวงไม่กว้างมากแต่ความเสียหายย่อมมีอยู่ นอกจากฝูงนักเรียนผู้โชคร้ายแล้ว คณะกรรมการรักษาระเบียบของโรงเรียนสามนายดันติดร่างแหไปด้วย

แน่นอนว่า เมื่อเป็นเด็กในบ้าน หน้าที่รับผิดชอบย่อมตกเป็นของซาวาดะ สึนะโยชิอย่างเลี่ยงไม่ได้

แล้วกฎการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมมาเกี่ยวอะไร?

ฟังให้จบก่อนสิ

เสียงลือเสียงเล่าอ้างระงมไม่อาจควบคุมได้ลามทั่วบริเวณโรงเรียน เจ้าเด็กเจ้าปัญหาถูกส่งตัวกลับบ้านพร้อมเคียวโกะ เพื่อนสาวผู้แสนดีของสึนะโยชิ เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าตัวสร้างความเดือดร้อนไปมากกว่านี้ เรื่องที่เกิดถูกรายงานต่อผู้มีอำนาจสูงสุดทันทีราวติดจรวจ เจ้าของเรือนผมสีนิลรับฟังด้วยท่าทีสงบหลังโต๊ะทำงานตัวเขื่อง หากแต่สายตาจับจ้องตัวผู้รับผิดชอบทั้งสามอย่างคาดโทษ โดยเฉพาะคนตัวเล็กที่หนาวๆ ร้อนๆ สันหลังเกรงบทลงโทษที่ต้องยอมรับแม้ตนเองไม่ได้เป็นผู้ก่อเรื่อง

ความเสียหายที่เกิดถูกร่ายออกมาอย่างต่อเนื่อง

...กระจกหน้าต่างสิบบาน ประตูห้องเรียนสองบาน หลอดไฟตรงทางเดินสามหลอด รอยร้าวบนผนังตึก คราบเขม่าดินปืน นักเรียนที่โดนลูกหลงทั้งชายหญิงกว่ายี่สิบห้าคน ในจำนวนนั้นเป็นคนของคณะกรรมการจำนวนสามคน โชคดีว่าไม่มีใครอาการสาหัส แต่อาจต้องลาหยุดรักษาตัวสักสัปดาห์ ความเสียหายอื่นๆ ยังไม่ได้รับการตรวจสอบครับ

คุสะคาเบะกล่าวจบ หัวหน้าของเขาถอนหายใจน้อยๆ ทำนองว่ารับรู้เรียบร้อยแล้ว

...และมันก็เป็นสัญญาณประหารของพวกสึนะด้วยเช่นกัน

ชายร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว นั่งหลังตรงแหน่วเมื่อสายตาคมเลื่อนมาที่เขาอีกครั้ง แม้เพื่อนรักทั้งสองที่นั่งขนาบข้างจะไม่แสดงออก แต่ภายในก็ชักหวั่นๆ ไม่แพ้กัน

ความเก่งกาจของหัวหน้าคณะกรรมการักษาระเบียบโรงเรียนนามิโมริ ฮิบาริ เคียวยะ ไม่ใช่คำโม้โอ้อวดเกินตัว ถ้าจะมีอะไรผิดปกติ จะมีก็แค่ความสามารถของเขาในข่าวนั่นน้อยกว่าความเป็นจริงจนเทียบไม่ติด

เสียงเล่าอ้างที่เลื่องลือไม่แพ้กันคือความรักที่มีให้แก่โรงเรียนมีมากพอๆ กับความรักในศักดิ์ศรีของชายหนุ่ม จะไม่เห็นผู้ที่อ่อนแอกว่าในสายตา แม้ว่าผู้นั่นจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเอง แต่ถ้ามีใครกล้าเล่นงานคนของคณะกรรมการรักษาระเบียบให้แพ้พ่าย เท่ากับกำลังประกาศสารท้ารบต่อแม่ทัพใหญ่แห่งนามิโมริเลยทีเดียว

แค่ยืดเวลาหายใจไปได้แม้เพียงวินาที สึนะก็ดีใจหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว

ความเสียหายที่เกิดขึ้นในอาคารเรียนยังพอซ่อมแซมได้ แต่คณะกรรมการที่บาดเจ็บนี่สิ จะจัดการยังไงดีนะ

เจ้าของเสียงกล่าวเรียบๆ ไม่แสดงอารมณ์ แต่ผู้ฟังในห้องพากันตีความหมายว่าลางร้ายกำลังมาเยือน

เดี๋ยวก่อนสิ นี่ไม่ใช่ความผิดของเรานะเฟ้ย! โกคุเดระโผล่งพูดขึ้นทำลายบรรยากาศกดดัน หารู้ไม่ว่ายิ่งเป็นการผูกมันพวกเขายิ่งกว่าเดิม

เรื่องที่เด็กในบ้านเป็นคนก่อไม่ใช่ความรับผิดชอบของนายรึไง

จะว่าอย่างนั้นก็ใช่

แต่...แต่เจ้าวัวบ้านั่นทำเองต่างหาก รุ่นที่สิบไม่ได้สั่งให้มันทำสักหน่อย!

เฮ้ โกคุเดระ พอเถอะ ยามาโมโตะพยายามปราม เกรงว่าเรื่องมันจะบานปลายกว่าที่เป็นอยู่ แต่นอกจากเพื่อนสนิทจะไม่รับรู้แล้ว อีกฝ่ายก็คงความเย็นเยือกได้ไม่แพ้กัน

ควบคุมคนของตัวเองไม่ได้แล้วยังจะโทษคนอื่น

พูดอีกก็ถูกอีก

อึก แม้แต่โกคุเดระยังสรรหาคำพูดมาโต้กลับไม่ได้

บทลงโทษที่ทำให้คนของคณะกรรมการบาดเจ็บ...

...เอาเป็นว่าให้พวกนายมาทำหน้าที่แทนก็แล้วกัน เสียงที่แทรกกลางไม่ใช่เสียงของฮิบาริ เคียวยะ แต่เป็นของผู้บุกรุกที่เข้ามาตอนไหนไม่มีใครทราบ กำลังแกว่งเท้าจิบกาแฟบนโซฟาสบายอารมณ์

รี..รีบอร์น!!

คุณรีบอร์น!!

เจ้าหนู!!

เข้ามาทางไหนน่ะนาย!

ผู้มาใหม่หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องราวกับว่าการกระทำของเขาเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่สนใจคำถามไร้สาระจากลูกศิษย์ในปกครอง แถมยังแสดงทีท่าเป็นทนายความกิตติมาศักดิ์อีกต่างหาก

ว่าไงล่ะฮิบาริ รีบอร์น นักฆ่าในร่างเด็ก ครูสอนพิเศษของซาวาดะ สึนะโยชิเริ่มเจรจา ให้พวกสึนะทำหน้าที่ของคณะกรรมการแทนชั่วคราวจนกว่าคนของนายจะกลับมาไหมล่ะ งานการไม่สะดุดแถมยังได้ทาสมาใช้งานฟรีๆ สามคนด้วยนา

นั่นใช่มั้ยใจจริงของนายน่ะ! สึนะโวย รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่เข้าหูผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองแม้แต่นิดเดียว

ฮิบาริทบทวนข้อต่อรอง นั่นสินะ อย่างนั้นก็น่าสนุกดี

แอ๊!!! ไม่เอ๊า! ยังไม่ทันประท้วงออกไป มือใหญ่ด้านของเพื่อนสนิทตบที่บ่า เรียกความสนใจของเขา

เอาน่าสึนะ ก็ดีกว่าโดนพี่แกอัดเละนั่นแหละน่า ยามาโมโตะหัวเราะ

แต่โกคุเดระไม่เห็นด้วย เดี๋ยวก่อนสิครับคุณรีบอร์น ทำไมเราต้องไปทำงานให้เจ้าพวกนี้ด้วยล่ะ

นี่เป็นการฝึกอย่างหนึ่งนา โกคุเดระ นักฆ่ามือหนึ่งตอบแบบไม่ต้องคิด

ฝึกหรือครับ?

ถูกต้อง นี่เป็นการฝึกกลยุทธ์แฝงกำลังจากภายในเพื่อหาโอกาสทำลายและยึดอำนาจยังไงล่ะ สีหน้าของรีบอร์นจริงจัง แต่กับคนที่ด้วยกันมาตลอดเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวันอย่างสึนะดูก็รู้ว่าที่พูดมาโกหกทั้งเพ

กระนั้น ก็ยังอุตส่าห์มีคนหลงเชื่อ โกคุเดระซาบซึ้งน้ำตาแทบปริ่ม อย่างนั้นเองหรือครับ สมเป็นคุณรีบอร์นจริงๆ คิดการณ์กว้างไกลเหลือเกิน

ไกลเกินไปหน่อยสิไม่ว่า สึนะคิด

เอาล่ะ เมื่อไม่มีใครคัดค้านก็ตกลงตามนี้นะ

ดะ เดี๋ยวก่อนสิ!!

สายไปเสียแล้ว ทั้งสองฝ่ายจับมือร่วมลงสนธิสัญญาเสร็จสิ้น มติเป็นเอกฉันท์ (?) ทั้งสามคน ซาวาดะ สึนะโยชิ โกคุเดระ ฮายาโตะและยามาโมโตะ ทาเคชิต้องมาทำหน้าที่ของคณะกรรมการรักษาระเบียบชั่วคราวโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป

กฎแห่งความเท่าเทียมก็อยู่ตรงนี้นี่เอง

To Be Continued....

เครดิตกฎแห่งความเท่าเทียมจาก FMA เวปนี้ค่ะhttp://kenlandc.spaces.live.com/Blog/cns!3FC447398A1B2097!190.entry

คึกจัด...อีกแล้ว จุดผิดผลาดอาจมีมาก คิดเห็นยังไงอย่าลืมเม้นต์นะคะ

ดูเหมือนทุกคนที่อ่านจะชอบฟิครีบอร์นมากกว่าเนาะ ผลตอบรับค่อนข้างดี ถ้าเป็นอย่างนี้วันหลังเราอาจเปิดรับแต่งคู่ตามคำขอก็ได้ แค่อาจจะนะ

มีอีกเรื่องที่อยากขอความเห็นค่ะ โดยเฉพาะจากสหายบอร์ดรีบอร์นทั้งหลาย คือ...ก็เพราะชอบน่ะนะ เราก็อยากให้มีคนอ่านคู่ที่ชอบเหมือนกันมาแชร์ฟิคด้วย (คุณ Ruk21us อย่าลืมแต่งอีกเยอะๆ เลยนะคะ) คิดว่าเราน่าจะเอาฟิครีบอร์นทั้งหมดไปลงบอร์ดมั้ย หรือว่าคงไว้เฉพาะในบลอคเราดี ทุกคนว่าไง

อา ได้เวลากลับสู่ความจริง ไปอ่านหนังสือต่อละค่ะ (ทำให้ได้จริงเถอะแม่คู๊ณ >[]<")