The Peanut Family มิสเตอร์ถั่วกับครอบครัวสุขสันต์

อยากบอกว่ามันคือฟิคที่ทำเราเกือบอดนอน คึกจัด แต่งประมาณ 2 วัน บั่นทอนเวลาทำการบ้านและเวลาอ่านการ์ตูน

ไม่ใช่เพราะขี้เกียจทำงานเลยมาแต่งฟิคนะเออ เชื่อเต๊อะ! =[]=//

ขอออกตัวหน่อยหนึ่งว่า เราชอบ KH เพราะตัวละครน่ารักกะเนื้อเรื่องสนุกน่าติดตาม แต่เราไม่เคยเล่นเกมนี้เลย!! แบบว่าไม่มีตังค์ซื้อ PS 2 อ่ะ แถมถ้าซื้อมาก็ไม่มีคน/ เวลา/ ที่เก็บ/ ตังค์ซื้อแผ่นเกม จะกลายเป็นไก่ได้พลอยซะเปล่าๆ ทั้งหมดนี่แต่งจากข้อมูลเท่าที่รู้มาเท่านั้นเอง รายละเอียดต่างๆ เลยอาจขาดหาย คนเล่นเกมที่ผ่านมาเจอฟิคนี้ก็อย่าได้คิดมากนะๆๆๆๆ (อืม...จะมีหลงมามั้ยเนี่ย -_-")

เอาเป็นว่าอ่านจบแล้วมีอะไรอยากบอก (ติเพื่อก่อได้--อย่าง ตรงนี้เขียนแปลกๆ หรือ อ่านยากแต่ไม่ขอรับคำด่าไร้สาระ-- อย่าง ทำไมสองคนนี้ถึงไม่ได้คู่กัน ไม่ยอมๆๆๆๆ อะไรทำนองนี้) ก็คอมเม้นต์ไว้นะ ขอบคุณล่วงหน้าค่า =^w^=

อาจจะ YYYY เล็กน้อย ทำใจมองข้ามไปบ้างก็ได้นะ

****************************************

Fan Fiction Kingdom Hearts II

Just Want to Be With You

Axel: Roxas: Sora

ทั้งๆ ที่ฉันก็แค่

... อยากอยู่กับนายเท่านั้น

Axel::

ทำไม...ถึงเกิดเรื่องอย่างนี้ได้นะ

Roxas ทรยศพวกเราแล้ว

ครั้งแรกที่ได้ยิน เหมือนหัวใจหยุดเต้น

ไม่ใช่คำถาม และแน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องตอบ ประโยคที่ถูกเปล่งออกมาราวกับคำพูดทั่วๆ ไปในแต่ละวันหลับมีความหมายอันโหดร้ายแฝงอยู่

ถึงจะพยายามทำเป็นไม่รับรู้ยังไง สิ่งที่ต้องเกิด ก็ต้องเกิด

หมายความว่าไง

นายรู้กฎของเราดีนี่ Axel

ไม่จำเป็นต้องเก็บคนทรยศไว้

จะกำจัดหมอนั่นรึ เดี๋ยวก่อนซิ! ไม่เร็วไปหน่อยรึไง!

จะให้เป็นอย่างนั้นได้ยังไงกัน

แต่พวกนั้นย่อมไม่เห็นด้วยกับเขาอยู่แล้ว

มันเป็นคำสั่ง นายจะลังเลไปทำไมกัน

ก็เพราะ...

นายเป็นคนตัดสินโทษแก่ผู้ที่หันหลังให้องค์กรโดยไม่มีความปราณีมาตลอดไม่ใช่รึไง

ที่ผ่านมา คนที่เขากำจัดไปไม่ใช่หมอนั่น

หมอนั่นยังไม่ได้หันหลังให้เราสักหน่อย! ก็แค่ยังหาทางกลับมาไม่ได้แค่นั้นเอง!

ถึงจะหลอกตัวเองยังไง

ถ้าเขาไม่กลับมา ก็ต้องถูกลงโทษ

ความจริงก็คือความจริง

สายตาของนายมองตรงไปข้างหน้า ท่วงท่าก้าวเดินหนักแน่นไม่หวั่นไหว

ตัดสินใจแล้วอย่างนั้นรึ

ไม่มีทางย้อนหันกลับมามองข้างหลัง

ทำไมคีย์เบรดถึงเลือกฉัน ฉันต้องรู้ให้ได้

นายจะหันหลังให้องค์กรไม่ได้นะ!

ทั้งๆ ที่รู้ ว่าสิ่งที่นายต้องการ ต้องแลกด้วยชีวิต

ลองนายอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพวกนั้น นายจะถูกทำลายนะ!

แต่นายก็ยังจะไป

ไม่มีใครคิดถึงฉันหรอก

ทำไมถึงคิดอย่างนั้น

ไม่จริง...ก็ฉันนี่ไง

อะไรทำให้นายเชื่อว่าฉันจะไม่คิดถึงนาย

ถ้านายคัดค้าน นายก็ต้องถูกลงโทษด้วย

หอกแหลมพุ่งมาเฉียดปลายเส้นผม ปลายคมปักเข้าไปในพนักผิง

นี่ไม่ใช่คำขู่

แต่เป็นคำเตือน

เตือนให้รู้ถึงสถานะของตัวเอง ใครที่อยู่สูงกว่า ใครที่มีอำนาจ

คนที่ต่อต้านจะถูกจัดการยังไง

เรื่องอย่างนั้นเขาไม่สนอยู่แล้ว ทั้งองค์กร ทั้งสถานะของตนเอง

แต่คำเตือนเมื่อส่งมาแล้ว หมายความว่าความผิดพลาดต้องไม่เกิดขึ้น

ผู้ต้อยต่ำไหนเลยจะอาจหาญต่อต้านเบื้องสูงได้

ก็ได้ เข้าใจแล้ว

ถ้าต้องกำจัดหมอนั่นจริงๆละก็...

ฉันจะทำ ฉันจะทำเอง!

ขอให้มือที่ต้องคร่าหมอนั่นเป็นมือของเขาเอง

อย่างน้อย...

ที่นี่สวยจังเลยนะ

ทิวทัศน์เบื้องหน้าดูไร้ที่สิ้นสุดเมื่อมองจากหอคอยสูง เห็นตั้งแต่ยอดหลังคาจรดสุดขอบมหาสมุทร แสงสีส้มของอาทิตย์อัสดงและลมจากทิวเขาเสริมความโดดเด่นของเมืองนี้อย่างน่าประหลาด

เอ้านี่

นั่น ไอศกรีมที่เด็กพวกนั้นกินนี่นา นายไปเอามาจากไหนน่ะ Axel

สีหน้าประหลาดใจแบบเด็กๆ นั่นช่วยลดความเคร่งขรึมบนใบหน้าเยาว์วัยอย่างที่ควรเป็น

นายอยากกินไม่ใช่รึไง

รอยยิ้มของนายในตอนนั้น

ขอบใจนะ Axel

ฉันจะไม่มีวันลืม

...ถ้านายต้องหายไป

ขอให้สิ่งสุดท้ายที่นายเห็น เป็นใบหน้าของฉัน...

Roxas::

ฉันตามหานายมาตลอด อีกครึ่งหนึ่งของฉัน

ฉันไปพบเขามาแล้ว

ตั้งแต่วันที่ลืมตาขึ้นมา ตั้งแต่วินาทีที่ได้รับชื่อใหม่ ฉันสงสัย...

เขาเหมือนนายมาก

ความว่างเปล่าในช่วงอก

อะไรคือสิ่งที่ฉันขาดหายไป

ตัวตนของฉันถูกห่อหุ้มไว้ ภายใต้เสื้อคลุมสีดำมืด

ร่างอื่นๆ ภายใต้เสื้อคลุมดูลางเลือนเหมือนเงา จะคงอยู่ก็ต่อเมื่อมีแสงสว่าง

ในโลกที่ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอก สายฝนโปรยปรายหลั่งสายทั่วทุกหัวมุม

แสงสว่างไม่เคยมาเยือน

เมืองที่ชีวิตไม่อาจก่อกำเนิดงอกเงยขึ้นมา

ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่

ไง Roxas!

Axel

ไม่เห็นหน้าตั้งนาน ยังสบายดีอยู่รึเปล่าเนี่ย

คำสั่งที่ได้รับจากบอสเรียบร้อยแล้วรึ

ส.บ.ม.ย.ห. สบายมากอย่าห่วง เรื่องขี้ประติ๋วแค่นั้น ไม่ครนามือฉันหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า

นายยังดีนะที่ได้ออกไปข้างนอกบ้าง...

ไม่ต้องห่วงน่า อีกไม่นานนายก็ต้องได้ออกไปบ้างแน่ๆ ขึ้นอยู่กับว่าบอสจะให้นายไปทำอะไรน่ะนะ

Axel บอสมอบหมายหน้าที่อะไรให้นายเหรอ

งานเก็บกวาดเล็กๆ น้อยๆ น่ะ ไม่มีอะไรมาก อ๊ะ แต่ก่อนหน้านั้นก็ไปช่วยพวก Marluxia นิดหน่อย

จริงด้วยซิ ฉันไม่เห็นพวกนั้นกลับมาเลยสักคน Marlixia Larxene Vexen Zexion Lexaeusพวกนั้นก็ได้รับคำสั่งแบบเดียวกับนายงั้นเหรอ

อืม...ก็ไม่เชิงอ่ะนะ พอดีฉันเสร็จงานก่อนด้วย ก็เลยกลับมาก่อน ถ้าแผนการล้มเหลว พวกนั้นคงกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ

...ถ้าแผนสำเร็จแล้วกลับมาได้ก็คงจะดี

งั้นมั้ง อ๊ะ แต่ไงๆ Vexen ไม่กลับมาแล้วแน่ๆ ละ

ทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นล่ะ

ก็หมอนั่นคืองานของฉันนี่นา

งานของนาย...ไม่ใช่ว่า...

คำสั่งบอสน่ะ หมอนั่นคิดทรยศแต่บอสไปรู้เข้าซะก่อน

ค่าตอบแทนของการทรยศคือความตาย

แต่หมอนั่นคือพวกของเราไม่ใช่เหรอ

แล้วทำไม

พวก ก็ใช่นะ แล้วไงล่ะ ก็แค่คนที่มีจุดประสงค์เดียวกันมาอยู่รวมกันแค่นั้นเอง ไม่ได้มีความหมายอะไรสักหน่อย อีกอย่าง ยังไงๆ เราก็ขัดคำสั่งบอสไม่ได้อยู่แล้ว

พวกเรา Nobody สิ่งมีชีวิตที่ไร้หัวใจ

ทั้งๆ อย่างนั้น ความว่างเปล่าในช่องอกกลับขยายกว้างออก

และความรู้สึกที่ไม่น่าจะมีกลับบาดลึกข้างในที่ไม่มีอะไรอยู่

เจ็บ

เพราะเป็นคำสั่งบอส นายถึงไม่ขัดสินะ

ก็คงงั้น

งั้น ถ้าฉันกลายเป็นคนทรยศ นายก็จะกำจัดฉันด้วยงั้นซิ

เพราะกลายเป็นสิ่งไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ

จะบ้าเหรอ Roxas พูดอะไรออกมาน่ะ นายจะกลายเป็นคนทรยศได้ยังไงล่ะ

ถึงจะทำสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ไม่ปฏิเสธสินะ

...แค่ลองพูดดูน่ะ โทษที ไม่มีอะไรหรอก

ถ้าส่วนที่หายไปของฉันถูกเติมเต็ม ความว่างเปล่าในช่วงอกจะหายไปไหมนะ

แล้วความรู้สึกที่สัมผัสได้จากภายในจะเป็นของจริงหรือเปล่า

สิ่งที่ขาดหายไป...

ชื่อๆ หนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ก่อนที่เขาจะกลายเป็นอีกคนหนึ่ง

Sora

นาย...เป็นใคร

นาย...อยู่ที่ไหน

Sora::

นั่นเป็นความจริงที่กลายเป็นความฝัน หรือความฝันที่กลายเป็นความจริงกันแน่

ภาพที่มองเห็น เมืองที่อาศัยอยู่ กลุ่มคนรอบกาย เพื่อนฝูงรอบข้าง

ชีวิตประจำวันดำเนินไปตามปรกติ

โดยตัวฉันที่ไม่ใช่ฉัน

ความรู้สึกที่พรั่งพรู

ดีใจ เสียใจ สับสน คับแค้น เหงา

สิ่งเหล่านั้นมีอยู่จริงๆ รึเปล่า

และจะจบลงเมื่อไหร่

เมื่อลืมตาขึ้นมา ทุกสิ่งจะหายไปทั้งหมด

Sora

ใครกัน...ที่เรียกฉันอยู่

นาย...มีอยู่จริงรึเปล่า

อยู่ตรงนั้นจริงๆ รึเปล่า

FIN...

*******************************

ไม่รู้จะวิจารณ์งานของตัวเองยังไงดี อ่านเองก็เหมือนไม่แต่งจบแต่ไม่มีอะไรจะเขียนต่อแล้วเน้อ เหมือนเอาไอ้ที่รู้ๆ กันอยู่แล้วมาเรียงต่อๆ กันให้เป็นเรื่อง เราแต่งเองคงไม่เห็น แต่ใครว่ามันยังไม่ค่อยดียังไงก็บอกกันมั่งนะ

อืม...อยากแต่งฟิครีบอร์นต่อจังเลย ถ้ามีเวลาคงได้แต่งละ